• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Alzheimer

Soms heb je van die momenten dat er opeens iets in je hoofd komt. Op de meest idiote tijdstippen. Zo werd ik op een ochtend ongeveer een jaar geleden wakker met "neem pappa mee naar de paarden" in mijn hoofd.

Vreemd, wat moest ik daar nu mee? Het bleef maar hangen.....

Mijn vader is inmiddels 85 en heeft 'Alzheimer'. Zijn kortetermijngeheugen is al een tijdje weg. Hoewel ik niet van plan was mijn vader te coachen had ik toch het gevoel dat ik iets met het idee moest doen. Nu woont mijn vader niet bij mij om de hoek en kon ik het plan niet 1,2,3 realiseren.

 

Toch kwam er een moment dat pappa bij mij thuis was, het zonnetje scheen en ik vroeg: "Goh, pap heb je zin om eens met mij naar de paarden te gaan?" Nou dat wilde hij wel, leuk, beetje toeren......

Boodschappen?

Het was even rijden, onderweg steeds vragen: "Waar gaan we naartoe?" "Boodschappen doen?" We reden tussen de weilanden en de bossen, geen winkel te bekennen. "Nee Pap, we gaan even bij de paarden kijken". We bleven boodschappen doen.

Eenmaal bij de paarden aangekomen bleek dat alleen de grote zwarte Fries (Minke) in de wei stond. Het hek van de ponywei was open en de pony's waren er niet. "Goh, dacht ik, jammer nu kan pappa de pony's niet zien". Mijn vader was vroeger ook gek op de pony die ik als kind had. Daar kon hij eindeloos tegenaan kletsen.

Nou ja, geen probleem. Minke was er en die kwam heel nieuwsgierig bij het hek staan, kijken wat er aan de hand was. Terwijl ik mijn vader vertelde wat ik tegenwoordig doe met de paarden hoorde ik een hele enthousiaste hinnik uit het weiland van de buren. Ik kon niet in de wei kijken door het dichte struikgewas maar door een gaatje in de beplanting zag ik de kleine witte pony heel enthousiast en opgewekt naar me kijken en steeds als het paardje mijn stem hoorde hinnikte hij uitbundig alsof hij wilde zeggen; "hé, hier ben ik!" "Ïk heb je wel gezien hoor, zie je mij wel? "Blijkbaar vond hij het leuk dat ik er was.

Ik heb zo'n zwak voor dat kleine witte beestje omdat hij zo nieuwsgierig, dapper en leergierig is. Er 'gebeurde' dus vanalles bij mij. Mijn hart smolt voor dat paardje. Ik heb hier niets over tegen mijn vader gezegd.

Ondertussen plakte het zwarte paard aan mijn vader. Die stond aan het hek lekker rustig de neus van het paard te aaien. Ik wilde laten zien hoe ik tegenwoordig met paarden werk maar dat kon ik wel vergeten!

Minke maakte geen enkele aantalte om ook maar één stap in mijn richting te zetten. Hij bleef heel voorzichtig en gefocust bij mijn vader. De oortjes iets naar achteren, constant in contact alsof hij voor hem moest zorgen. Eigenlijk kon ik er alleen maar naar kijken en genieten. We hoefden niets te doen. Niets te zeggen.

Later thuis vroeg mijn zoon: "Goh opa, hoe was het bij de paarden?". Was opa al lang weer vergeten dat hij bij de paarden geweest was. "Nee, geen paarden gezien".

Leven in het moment, dat is Alzheimer. Het volgende moment ben je het weer kwijt.

Of toch niet?

Hoe bijzonder is het dan als je een paar dagen later van broer èn zus (onafhankelijk van elkaar) hoort dat pappa iets over de paarden verteld heeft. "Dat-ie met Nath naar de paarden geweest is" Dat het zo leuk was en dat Nath zo veel van paarden houdt". Met heel zijn houding kon hij dan weer genieten.

Zo mooi te weten dat het hem dus wèl even goed gedaan heeft. Fantastisch te merken dat er op een bepaald niveau toch iets is overgebracht dat blijvend is. Hij heeft mijn liefde voor paarden gewoon gevoeld en hij kan het dagen later toch nog navertellen.

Dagen?............. nu, een paar maanden later weet hij het nog! Na mijn laatste bezoekje aan hem vorige week belde ik hem s'avonds even op. Hij zei: "Hé Nath, beloof me ...... het eerste de beste paard dat je tegenkomt noem je naar mij he?"

Tags: Alzheimer, Paardencoaching voor mensen met Alzheimer, dementie, hulp aan ouderen, ontspanning, genieten