• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Waarom ik paarden leuk vind...

Toen ik 10 werd kreeg ik een pony die Natasja heette.

Die pony was iets groter dan Teun (mijn coachpony) en was helemaal zwart.

Ik werd goede maatjes met dat paardje. We oefenden veel met rijden en
we werden eigenlijk best goed in dressuur. We konden zelfs Z dressuur halen
samen!

Nu was er een meisje op de manege die ook een eigen pony had. Haar
paard was veel 'duurder' dan mijn kleine zwarte pony. Dat meisje kon ook
best goed rijden.


Het meisje had veel vrienden op de manege die allemaal tegen haar op
keken.

Ik vond haar niet zo aardig en was een beetje bang voor haar.

Dat meisje vond van zichzelf dat ze het allerbeste kon rijden van iedereen.
Op een dag wilde ze op mijn pony!
Zij en haar vriendinnen vonden dat ik het niet goed deed en ze zou wel
even voordoen hoe het moest.

Ik durfde geen "nee" te zeggen. Dus ik liet haar op mijn pony.

Ondertussen was ik als de dood dat ze veel beter kon rijden dan ik en dat
haar vrienden me dan uit zouden lachen ....

Weet je wat er gebeurde ...... ???
Toen dat meisje met veel praatjes op mijn pony stapte en wilde gaan
rijden, deed Natasja niets anders dan alleen maar achteruit lopen. Hoe
harder dat meisje hem aandreef en met de zweep sloeg hoe harder Natasja
achteruit ging lopen.

Jeetje .... dat had ik niet gedacht! Dat paard hielp mij ....?
Natasja zorgde ervoor dat niet ik af ging als een gieter maar dat meisje ......
Haar vrienden begonnen haar uit te lachen .... Kon ze dat kleine paardje
niet eens vooruit krijgen?

Je wil niet weten hoe opgelucht ik was ..... en ik was mijn paard ZO DANKBAAR!

Blijkbaar hoefde ik niks te zeggen, mijn paard voelde me aan. Mijn paard
wist precies wat-ie moest doen en liet mij niet stikken.
Soms weten paarden precies wat je nodig hebt, zonder dat je ook maar
iets zegt.

Daarom vind ik paarden zo leuk.

Nathalie