• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

De oplossing ligt voor je neus. Je moet het alleen wél even zien!

2014-08-21 09 44 17

Afgelopen zomer had qua weer zo zijn hoogte- en dieptepunten. Als het mooi weer is dan is het heerlijk om buiten te werken met de paarden. dan bof ik maar weer dat ik zo'n mooi vak heb. Maar als het weer minder mooi is .... ja, dan gaat het werk ook gewoon door. Voor de paarden maakt het niet uit. Regen of geen regen. Het is zoals het is.

Dorien had een afspraak bij me gemaakt.Ze voelde zich niet prettig en haar hoofd was een beetje vol de laatste tijd. Ze vroeg zich af of een coachsessie met paarden haar helderheid kon brengen.

 

Het voorgesprek doe ik als het even kan gewoon in de bak, het liefst als de paarden daar vrij in rond lopen. Maar omdat ik er de voorkeur voor heb de paarden zo veel mogelijk in vrijheid te laten ben ik deze keer het experiment aangegaan. De paarden Pallas en Hamir stonden gewoon in de wei, die in open verbinding is met de bak. Ik heb ze er bewust niet bijgehaald.

Ons gesprek kwam erop dat Dorien de laatste tijd een beetje een onbestemd gevoel met zich meedroeg. Ze wist zich daar niet zo veel raad mee. Er was veel gebeurd in haar leven de laatste tijd. Ze moest op zoek naar een nieuwe baan, haar moeder was pas overleden en nu leek er ook nog gedoe in de familie te onstaan over de erfenis. Het leek wel of haar hoofd tolde van alles.

Klein maar krachtig

Mijn vraag aan haar was simpel. Zoek maar een plek in de bak, een plek die voor jou prettig is. Ga daar dan zitten en stel je zelf dan gewoon de vraag: "Wat heb ik nu nodig?" "Wat is nu belangrijk voor mij?" Kijk dan eens wat er in je opkomt.
Deze 'opdracht' kwam eigenlijk zó in me op en is gebaseerd op een meditatie oefening. Voor mij een experiment, géén paard in de buurt. Ik was heel benieuwd hoe het verder zou lopen.

Dorien vond haar plek aan de rand van de bak, ze had vanaf waar ze zat goed zicht op de paarden van de buurman aan de overkant van de weg. Daar stonden 8 merries met hun veulens, sommigen nog heel jong en wiebelig.

Een hele tijd zat ze naar de kudde aan de overkant te kijken. Toen ik na een tijdje aan haar vroeg wat er in haar opgekomen was vertelde ze dat ze gefocust was op 2 veulens. De ene daagde de ander uit, nog heerlijk voorzichtig en onbevangen ... . gewoon proberen ... " Als ik dit doe?" ....."Wat doet de ander dan?". De paardjes steigerden en bokten nog wat onbeholpen naar elkaar. Ze maakten er een spelletje van.

Thema's

De woorden 'gelijkwaardigheid', 'grenzen bewaken' en 'rivaliteit' kwamen in haar op. Eigenlijk precies de thema's die speelden in de omgang met haar familie. Maar ze zag ook speelsheid en onbevangenheid en met tranen in haar ogen vertelde ze dat dat toch eigenlijk bij 'kind zijn' hoorde en dat zij dat eigenlijk gemist had als kind.

Op het moment dat ze dit aan het vertellen was kwamen er heel rustig maar heel resoluut 2 paarden uit de wei aangelopen. Ze liepen in één lijn naar Dorien. Hamir ging vóór haar staan, zijn neus bij haar voorhoofd. Pallas ging achter haar staan. Blijkbaar was er iets kwetsbaars geraakt.

Opvallend was, ik heb dat natuurlijk een tijdje staan observeren, dat Hamir op sommige momenten van houding veranderde en zich heel groot maakte. Dit gebeurde wel 3 keer tijdens de sessie. Het duurde even voor Dorien daar een verklaring voor kon geven.

Op een gegeven moment wordt ze wat geïrriteerd; "Jeetje, ....wat wil je me toch zeggen paard?"

En dan valt er een kwartje ....

Dan zegt ze: "Ooh .... hij bedoelt dat ik me ook af en toe groot mag maken". "Dat ik ook af en toe mag zeggen wat ik wil en wat ik nodig heb". "Dat doe ik eigenlijk nooit".

Als ze even over dat nieuwe inzicht nadenkt is het eigenlijk precies wat ze nodig heeft in de situatie waar ze zich in bevindt. Je kan je elke keer wel steeds aanpassen aan je omgeving, maar als je niet duidelijk maakt wat je wilt en waar je grenzen liggen dan is het toch verdomd lastig om met sommige situaties om te gaan.

Met dat inzicht sluiten we de sessie af. Dorien heeft iets meegekregen om mee te oefenen thuis. De veulens waar ze in het begin op gefocust was bleken een mooie metafoor. Fijn om te zien dat mijn coachpaarden zich bij haar aansloten. Voor haar was dat een bevestiging dat ze op het goede spoor zat met haar gedachten.

Mijn experiment was geslaagd. We hebben nauwelijks met elkaar gesproken.

En van de regen ... daar hebben we allebei eigenlijk niks van gemerkt.