• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

En dan staat er ineens een paard achter je.

EN DAN STAAT ER INEENS EEN PAARD ACHTER JE.

Een paar weken geleden vond ik een berichtje in mijn mailbox van een HBO studente pedagogiek. Zij vroeg mij of ik ervoor open stond mee te werken aan haar afstudeeronderzoek over het onderwerp "de meerwaarde van het paard bij het verwerken van verlieservaringen".

Er is nog weinig wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de effecten van het coachen met paarden en net als alle andere 'paardencoaches' ben ik graag bereid mee te werken aan een onderzoek waarmee de effecten van het coachen met paarden in beeld gebracht kunnen worden.



Ik mailde haar dus terug met de boodschap dat ik graag door haar geinterviewd wilde worden.

Verwerken van verlies

Ter voorbereiding van dit interview liet ik in gedachten een aantal coachsessies van de afgelopen 2 jaar de revue passeren. Wat was ik daarin ook alweer tegen gekomen? Wat is me daarin opgevallen en dan met name over de meerwaarde van het paard?

Ik herinnerde me de volgende situatie.

Bij mij kwam Willem, voor een teamsessie. Hij kwam samen met collega's van zijn vrijwilligerswerk voor een kennismakingsworkshop paardencoaching.

Als onderdeel van de teamsessie vroeg ik een van de deelnemers om de wei in te gaan waar 4 paarden stonden; Juffie, Teun, Afrikaantje en Annelina. De groep had besloten met Juffie te gaan werken dus Willem ging de wei in om Juffie op te halen.

In die wei gebeurde iets bijzonders.

Willem stond in het midden van de wei, de paarden stonden verspreid om hem heen en stonden aanvankelijk wat te grazen. Wel alert en nieuwsgierig want ze hadden natuurlijk al lang door wat er ging gebeuren.

Op een gegeven moment komt Teun, een shetlander die het verst van Willem af had staan grazen in een flink galopje richting Willem rennen. Een moment later komt Juffie in beweging, loopt naar Willem toe, legt zijn neus tegen Willems buik en maakt contact.

Willem is zo gefocust op de reactie van Juffie dat hij in eerste instantie niet in de gaten heeft wat er achter zijn rug gebeurt.

Observatie

Als groep staan wij buiten het hek te observeren wat er zich in de wei afspeelt.

Wat wij zien is dat Teun inmiddels zijn plek heeft gevonden pal achter Willem. Daar staat die kleine Teun, heel duidelijk, heel stevig, als een anker achter Willem.

Na een tijdje vraag ik Willem hoe jij het contact met Juffie ervaart en of hij even achterom wil kijken.

Willem kijkt achter zich en ziet het kleine paardje achter zich staan. Het feit dat het paardje zo stevig en rustig achter hem staat maakt diepe indruk op Willem.

teun 3

Steuntje in de rug

Ik doe dit werk al een aantal jaren en vanuit ervaring weet ik dat paarden pal achter mensen kunnen gaan staan als die iets of iemand verloren hebben. Op de een of andere manier voelen ze de pijn en het verdriet van het verlies bij degene die in de bak staat.

Door letterlijk pal achter die persoon te gaan staan zijn ze letterlijk even dat steuntje in de rug voor iemand.

Als ik aan Willem vraag of hij in het recente verleden iets of iemand verloren heeft is het even stil.

Na een tijdje zegt Willem: "Ik ben mijn baan kwijt, na 20 jaar". "Ik weet het nog maar kort en ik heb nog niet de tijd genomen om het tot me door te laten dringen".
"Teun confronteert me hier wel mee maar ik vind het fijn dat hij zo op deze manier bij me staat" "Het voelt als steun".

Na 10 minuten is het blijkbaar goed. Teun scharrelt weer naar een ander plekje in de wei en gaat weer grazen.

Willem haalt nog even diep adem, klikt Juffie aan het halstertouw en samen lopen ze richting het hek om de geplande teamsessie te vervolgen.

Confronterend

In dit geval heeft het paard laten zien dat er weldeglijk ergens verdriet zat bij Willem terwijl hij zich daar zelf niet van bewust was.

Willem vertelde mij later dat hij de actie van Teun als heel waardevol ervaren heeft omdat het hem dwong om stil te staan bij zijn situatie. Het maakte hem bewust van het feit dat hij zichzelf ook echt tijd mocht geven om het te verwerken en om te rouwen.

Paarden maken ons dus soms bewust van emoties die we voor onszelf liever wegdrukken. Ze laten het ons gewoon zien. We kunnen er dan niet omheen.

Paarden laten ons ook zien dat het is zoals het is. Ze blijven ook niet in het verdriet hangen en gaan op een gegeven moment ook gewoon weer grazen, bezig met de dingen van de dag. Ook daar kunnen wij wat van leren.

Heb je naar aanleiding van dit blog nog vragen? Wil je meer weten over het verwerken van verlieservaringen met de hulp van paarden? Bel of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. gerust. Ik vertel je graag meer, misschien ook wel over de resultaten van het afstudeeronderzoek.