• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Ik leg mijn hoofd in jouw armen

IK LEG MIJN HOOFD IN JOUW ARMEN

Zielsconnectie, heb je daar wel eens van gehoord?

Ik wil je graag meenemen in een verhaal waar als ik eraan terugdenk ik nog steeds kippenvel krijg.

Het is al weer een tijdje geleden toen ik uitgenodigd werd voor een netwerkmeeting. Het was een avond vol pitches en vol gepraat. Een avond waar je veel mensen ontmoet. Zo kwam ik aan de praat met een aardige heer. Hij heette Bernard en was werkzaam in een heel andere branche dan ik. Onze overeenkomst was dat we werkten met mensen en dat we die het beste willen bieden maar dan op een net even andere manier dan gebruikelijk.



We hadden een klik dus er volgde een vervolggesprek. Bernard had volledig niks met paarden maar het kwam zo uit dat ik hem op een zonnige donderdagochtend uitnodigde op mijn werklocatie. En als mensen bij mij op bezoek komen dan begin ik meestal met mijn gebruikelijke rondje over het erf. In die ronde neem ik dan meteen het voorstellen van de paarden mee. Zo ook deze keer.

Al keuvelend over ons werk liepen we langzaam richting de weides meer aan de voorkant van het erf.

Donderend geweld

Daar aangekomen stonden we bij een stevig houten hek te kijken naar 2 paarden die helemaal achter in een grote wei stonden te grazen. Deze 2 paarden waren 2 zusjes ze heetten High Five en Don't Stop Me en ze waren de grootste dieren van stal. De stokmaat van beide paarden was rond de 1,80 m. Megagrote exemplaren dus.
Don't, de leidmerrie tilde haar hoofd op van het grazen, gaf een signaal aan haar zus en beide paarden kwamen met donderend geweld op ons af galopperen.
Kun je je daar een voorstelling van maken?

We stonden daar even. Vooral Bernard moest even bijkomen van dit overdonderende welkom. Bernard had niks met paarden en toch was hij geïntrigeerd door dat ene grote paard.
Ik dacht ik laat het maar even ...

IMG 1313 klein


Overgave

Bernard was het paard eerst over de neus aan het aaien. Beiden in een soort bubbel, helemaal samen in een eigen wereld. Op een gegeven moment zie ik dat het paard zijn hoofd in de armen van Bermard legt.

Moet je je  voorstellen hoe dat eruit ziet?
Een paard dat zijn hoofd iets opzij kantelt en zijn hoofd gewoon neerlegt in de armen van die man? Alsof hij zijn hele hebben en houwen in zijn armen legt?
Voor een moment bleven beiden zo staan. De tranen rolden bij de man over de wangen. Er waren geen woorden.

Kippenvel ... Op mijn vraag "Wat gebeurt hier" krijg ik alleen maar tranen en het woord zielsconnectie.

Wat een ervaring. Bernard had nooit gedacht zoiets mee te maken. Hij had niet eens wat met paarden!

Na deze indrukwekkende sessie kropen we met een grote bak koffie op een bankje in de zon. We hadden een leuk gesprek over van alles en nogwat. Blijkbaar was er ook ruimte om te delen en er volgde een verhaal over een nare ervaring die Bernard als kleine dreumes van 2 jaar had moeten meemaken. Het ging over een nare ervaring met een ziekenhuisopname.

Een uur later namen we afscheid maar die sessie liet mij niet los.

Wat is er daar gebeurd? Hoe kan het dat een paard zijn hoofd in iemands armen legt alsof ie zijn hele hebben en houwen aan hem toevertrouwd?
Hoe kan het dat deze sessie mij zo raakt?

Kwartje

Laat in de middag had ik een helder moment.
In de kudde waarmee ik toen werkte was één paard die als veulen overlopen was door zijn moeder. Echt een lompe actie die tot gevolg had dat het jonge paardje volledig in de vernieling lag en zelfs naar een kliniek moest om behandeld te worden. Het was kantje boord geweest. Maar hij heeft het gered.

Dit verhaal had ik van de eigenaren meegekregen toen ik op deze locatie ging werken. Maar welk paard was dat ook al weer? Ik had werkelijk geen idee meer ...

Er zat dus niks anders op dan maar even te bellen met de eigenaar.
Goh ... luister, ik had toch zo'n eigenaardige sessie. Ik denk dat het paard en de man iets gemeenschappelijks hadden. Iets waarin ze onbewust een bepaalde connectie voelen.

Welk paard was ook al weer overlopen toen hij klein was?

Je raadt het antwoord vast al.

Dat paard was Don't.

IMG 1316 klein

Op weg naar specialisatie

Of dit echt de verklaring was? We zullen het nooit weten maar ik ben er zelf van overtuigd dat er op een onbewust niveau toch ergens een gedeelde ervaring of emotie geweest moet zijn.

Ik heb ruim een jaar gewerkt op deze stal en in die periode heb ik verschillende keren gezien dat Don't getriggerd werd door bepaalde mensen. Volwassenen en kinderen.
Daar waar de grootste connectie ontstond was bij navraag altijd een traumatische ervaring in de vroege jeugd die met ziek zijn of ziekenhuisopname te maken had.

Eigen ervaring en de ervaring van deze sessie hebben ertoe bijgedragen me te specialiseren het behandelen van mensen met vroegkinderlijk trauma. Omdat ik met eigen ogen gezien heb wat paarden hierin kunnen betekenen.

Wil je hier meer over weten? Neem gerust contact met me op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken..