• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Soms mag zich wat tonen, mag er alvast een tipje van de sluier opgelicht.

Daar stond ze ... op een druilerige dag, miezerregen.

Ze kwam voor een sessie paardencoaching.

De sessies maakten onderdeel uit van een soort innerlijke reis. Ze was op een punt gekomen waarvan ze wist ... als ik zo doorga ... dan weet ik 1 ding zeker. Dan gaat het niet goed!!

Maar wat dan? Wat moet ze doen? Wat is nodig om die stevige basis te vinden waar ze al zo lang naar op zoek was? En waar moet ze in 's hemelsnaam beginnen ... Omdat dit niet de eerste sessie was wist ze inmiddels ... laat de druk van 'dingen moeten' maar los. Go with the flow ....

 

De vraag die de coach aan haar stelde. Met welk paard wil je werken vandaag? En wil je met 1 of 2 paarden werken?

Tjeetje... wat een vraag.Wat moest ze daar nu mee.

Ergens diep vanbinnen het gevoel ... hmm twee paarden zou wel leuk zijn.Toch was er twijfel en de macht der gewoonte.

Het regende inmiddels wat harder en de paarden waren de schuilstal ingelopen. Haar oog viel op een wit paard, dat dier trok haar aandacht. Ze had het idee dat dat paard 'echt even bij haar naar binnen' kon kijken.

Ja ... met dit witte paard wilde ze wel werken.

Op dat moment kwam er vanuit de donkerte van de stal een ander (donkerbruin) paard aanlopen.

Ze had dat paard helemaal niet gezien!

Het donkere paard liep op hen af en gebaarde met zijn lichaamstaal dat het witte paard even moest opzouten. Blijkbaar vond het bruine paard dat hij nodig was in de sessie want hij duwde zijn neus in haar buik.

Maar het witte paard wilde van geen wijken weten ...

Wat wil dit je zeggen? Vroeg de coach.

Nou ... vertelde ze, ik denk dat ik met 2 paarden moet werken vandaag.

Zo kwam het dat ze even later met 2 paarden in een grote afgezette zandbak stond.
De opdracht die ze van de coach kreeg was: Markeer ergens in deze afgezette piste jouw eigen ruimte.

Oh dacht ze ... mijn eigen ruimte. Dat is makkelijk. Ze had namelijk in een eerdere sessie ontdekt dat haar eigen ruimte best groot was. Niet een cirkeltje van 3 meter doorsnee. Nee .....

Door aandachtsoefeningen had ze ontdekt dat haar eigen ruimte wel een cirkel besloeg van wel een meter of 8 doorsnee. Er was niet eens touw genoeg om die cirkel in de piste neer te leggen.

Maar toen kwam de coach met een verrassende opdracht.

Ze had niet gezien dat de coach een grote voerton vol met worteltjes en paardenbrokken had meegenomen.

En er liepen ook nog 2 paarden vrij rond in de zandbak.

Opdracht die ze moest volbrengen: "Zet deze voerbak vol met lekkers ergens in jouw eigen ruimte en zorg ervoor dat de paarden uit jouw eigen ruimte blijven".

Oooh ... dacht ze ... STOM !!!!

Hoe kan ik dat nou doen? Ik heb mijn cirkel zo mega groot gemaakt ... en ik ben zelf best klein van stuk ...
Zou ik deze opdracht ooit succesvol kunnen afronden?

Maar goed, ze was niet voor 1 gat te vangen dus ... kom maar op met die voerbak. Ze zette de bak met lekkers in het midden van haar cirkel.

En toen gebeurde er iets ....

Ze had verwacht dat ze zich schrap zou moeten zetten ten opzichte van de paarden om de grens van haar eigen ruimte te verdedigen. Ze positioneerde zich al net even achter de bak met haar blik op beide paarden. Klaar om haar hele lijf in de strijd te gooien ter verdediging van haar eigen ruimte.

Toen ze daar zo stond vielen haar ogen bijna uit haar hoofd van verbazing. Ze kon daar gewoon blijven staan?

Ze hoefde niks te doen?

Er was iemand anders die de grens van haar ruimte verdedigde. Degene die heel hard aan het werk was was het bruine paard!!

 

Het bruine paard was als een dolle heen en weer aan het rennen net even langs de buitengrens van haar persoonlijke ruimte. Hij zette werkelijk geen stap in haar ruimte.

Hoe kan het dat een paard zo precies weet waar hij zijn voeten zet? Dacht ze nog ...

Hij verdedigde de grens en stootte de aanvallen van het witte paard om de grens over te steken om bij de voerbak vol lekkers te komen heel resuluut af. En dat ging niet altijd op een vriendelijke manier.

Ze kon haar ogen niet geloven. Was dit echt?

Ondertussen keek ze naar haar coach, ze zag dat die met open mond, net zo verbijsterd als zij was een eindje verderop toe stond te kijken.

De paarden bleven doorgaan met hun spel. Het bruine paard vol overgave de grens van haar ruimte verdedigend, het witte paard soms vol in de aanval omdat de geur van die lekkere wortels wel heel aanlokkelijk was.

De coach besloot in te breken met de vraag: "Joh ... wat gebeurt hier"?

Ze was nog steeds stil ... verbijsterd dat ze even niks had hoeven doen, gewoon zijn .... en ervaren dat er blijkbaar nog een ander was ...

De symboliek in deze sessie was enorm. Eerst een paard dat vanuit de donkerte in het licht kwam zodat ze hem kon zien en kon zien dat hij ertoe deed. Toen datzelfde paard dat haar notabene ging HELPEN ...

Hoe moest ze dit interpreteren?

Een ander die haar hielp? Een ander die in beeld wilde komen? En dat ze dan gewoon even rustig kon ZIJN?

Tja ... zeg het maar....

In ieder geval een ervaring die ze voor geen goud had willen missen.

En ondertussen vond ze het prima dat de paarden samen de bak leeg snoepten. Ze hadden er hard voor gewerkt. Coach en coachee waren een ervaring rijker ...

Noot van de coach.
Bovenstaand verhaal is gebaseerd op een echte sessie gehouden in 2012. In een kudde die staat in de uiterwaard van de IJssel bij Hattem.

Deze coachee liet ruim anderhalf jaar na deze sessie weten dat ze ontdekt had dat zij de helft van een tweeling was. Haar tweelingbroer was alleen al in de baarmoeder gestorven binnen de eerste 3 maanden van de zwangerschap. Met deze kennis over zichzelf bleken vele puzzelstukjes in elkaar te vallen.

En met deze kennis kon ze ook met een bijzonder gevoel terugkijken op de sessie met het bruine en het witte paard en die bak vol paardenvoer.

Blijkbaar werd er 'iets voorgekookt' ... iets waarvan ze al een glimp van op mocht vangen maar wat op het moment zelf ook niet meer was dan het was.

Sommige sessies zijn bijzondere momentjes ...