• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Over maskers, paardenstaartjes en madeliefjeskettingen

Dit blog heb ik gekregen van een dame die ruim een jaar geleden bij mij in de praktijk een aantal sessies volgde. Vanuit privacyoverwegingen noem ik geen naam, ze heeft wel toestemming gegeven dit te delen om inzicht te geven hoe de sessie voor haar heeft doorgewerkt. Dit blog geeft een beeld van hoe hypnotherapie kan werken. Soms flarden van beelden, gedachten, het denken dat er nog tussendoor fietst. Ik hoop dat je net zo van dit verhaal geniet als ik deed toen ik het kreeg.

Langzaam loopt ze door de gang,
rechts de bocht om naar de trap
er kwam een herinnering boven...
Een herinnering met een vervelende nasmaak

 

De pijn zit er nog... verstopt in haar ziel...
De angel is nooit verwijdert,
want de angel is haar straf

Ze voelt verdriet boven komen
maar als altijd zit het in haar keel vast
het is verstikkend
het gaat niet weg...

Straf, pijn, verdriet... die heeft ze leren accepteren,
die helpen de maskers in stand te houden.
de maskers die zij al jaren draagt.

Hoe veel maskers...
zij weet het niet
welke maskers...
geen idee

Zolang er nog angels zitten,
zullen de maskers blijven.
Zal zij zich veilig voelen
want niets kan haar meer raken.

Achter elk masker,
zit nog een masker.
En alle maskers
heeft zij als kunstwerken gemaakt.

Alle details zijn zo sterk
en alle kieren zo weggepoetst
dat de maskers haar leven overnemen
en van binnen, veilig van binnen
waar niets haar raken kan
geen pijn gedaan kan worden
geen liefde kan binnen komen
geen geluk of plezier...
Daar diep van binnen is ze dood...

Na jaren onzekerheid en angst
toch de stap gezet

"Bij jou ga ik het anders doen..."
Dat waren de woorden voordat de sessie begon.
Ze waande zich veilig...
Verwachte ori├źnterende dingen

"Maar een kring voor hoe jij je voelt..."
die kring werd groot
te groot...
Alle negativiteit onzekerheid en boosheid paste erin..

Af en toe kreeg ze een vraag
en een paar daarvan beantwoorde ze
volledig in de war...
tweestrijd in zichzelf.

Je bent niets waard...
ik ben sterk
je bent niet goed genoeg
ik blijf knokken en geef niet op
Je bent lelijk
Ik wil beter zijn
Je bent dom
echt.. ik wil beter zijn
Je moet veranderen
maar ben ik dan niet goed genoeg
JE MOET ALLES VERANDEREN!
Ik ben niets...
IK HEB GELIJK EN JIJ BENT NIETS! NIEMAND VIND JE LEUK!! JIJ MOET VERANDEREN!
klopt... ik ben niets
IK HEB WEER GEWONNEN!
NEE!!!!!! Ik ben niet perfect, maar ik hoef niet in alles te veranderen!!!

De pijn en boosheid waren sterk... heel sterk...
ze was boos op zichzelf...
nee, ze had een hekel aan zichzelf...

"Maak verderop nog een cirkel en ga erin staan. Maar deze cirkel is positief. Het is alles wat jij wil zijn en hoe jij in de toekomst staat als jij helemaal happy bent met jezelf"

Daar stond ze dan... in cirkel van de toekomst van de positiviteit en keek naar zichzelf in de cirkel van het heden, van de negativiteit
Ze stond daar en merkte dat haar tweede zelf in de cirkel van negativiteit niet happy was... en vreemd genoeg zij zelf nu wel...

Weer een paar vragen
en een paar daarvan antwoordde ze...

En toe gebeurde het...
Haar boze en harde zelf gaf zij advies...
Voor haar ogen veranderde de negatieve zelf eerst in een verdrietig bang meisje... zwart wit... eenzaam en alleen
Ze gaf haar een knuffel en gaf haar de troost die zij zocht...
En toen werd het verdrietige en angstige meisje een vrolijk enthousiast meisje
Een dat meisje zat in haar zondagse jurkje met twee paardenstaartjes in haar haar, te spelen in het gras....

Nog een gang door, nu naar links...
naast haar huppelt een meisje
met tweede paardenstaartjes in haar haar
in haar hand madeliefjes
ze kijkt omhoog,
kijkt haar recht in haar ziel aan
met vrolijke onschuldige ogen
glimlacht ze
alsof ze zegt
alles komt goed....

Ze wil terug naar de pijn, de angel voelen...
maar kijkend naar het meisje
beseft ze:
nu is het klaar....

De angel is weg...
het bloed nog wel...
Er zal een litteken komen
Maar een litteken is sterker dan je huid...
en een litteken zal vervagen

Ze kijkt opnieuw naar het meisje met paardenstaartjes, pakt haar hand, huppelend gaan ze samen de lange donkere gang door en aan het eind gaan twee grote deuren open... De zon schijnt en samen huppelen ze over het grasveld
Ze gaan zitten, lachen samen en maken madeliefjeskettingen.
ze hebben elkaar terug gevonden en zijn gelukkig...

NB: ervaar jij wel een tweestijd in zelf? Een deel van jou dat heel heftig "Ja" roept en een ander deel dat daar een heel hard "Nee" tegenover stelt? Een enkele sessie kan daar al heel veel verandering in brengen. Neem daarom gerust contact met me op als jij dit ook wel eens zou willen ervaren.