• Slideshow01

    VERHALEN
    UIT DE PRAKTIJK

Een aanklacht tegen mijn moeder. Over herwonnen vrijheid en dat dingen ook tijd nodig hebben.

Op dit moment ben ik bezig met de laatste loodjes van mijn opleiding tot psycho-sociaal therapeut en hypnotherapeut. Eigenlijk hoef ik 'alleen nog maar' examen te doen.
Het voelde als een bizarre reis, de afgelopen 3 jaar. Waar ik overigens 4 jaar studie in heb weten te proppen. Heel intensief dus. Maar goed .... bijna klaar dus.

In de afgelopen jaren heb ik de wondere wereld van de hypnotherapie echt zo leren kennen. Eigenlijk is het magisch .... maar, dat moet je ervaren.

En wat mij dan opvalt is dat bepaalde processen gewoon tijd nodig hebben. Voor mezelf heb ik gemerkt dat de sessies die ik voor mezelf heb mogen ontvangen van mede studenten nu meer diepgang hebben en dat ik ze meer dan voorheen als transformerend ervaar.

Voelbaar transformerend bedoel ik.

Om een beetje een beeld te geven.

Er is een bepaalde methode die heel goed bruikbaar is als het gaat om boosheid. En ... zonder in detail te treden, een paar weken geleden gebeurde er iets met betrekking tot mijn paard waar ik echt heel boos over was op iemand. DIt was dus een mooie aanleiding om een sessie op te doen met een klasgenote die mij daarin begeleidde. De setting was een gerechtsgebouw. En ik kwam als aanklager de rechtszaal binnen waar ik verwachte dat degene tegen wie mijn boosheid gericht was daar zou zitten. En ja, zij zat er ook.

Maar wat schetste mijn verbazing?? Mijn moeder zat ook op het bankje waar de aangeklaagden zaten. Mijn moeder is al meer dan 20 jaar geleden overleden!
Heel wonderlijk dat ze hier ook zo zat.

In die sessie hebben we mijn moeder gewoon laten zitten.

Maar in de sessie van vandaag nam ik de tijd om dat stuk voor mezelf eens verder uit te gaan werken. Boosheid die ik in relatie met mijn moeder nog altijd voel. Simpelweg omdat ze niet de moeder voor me was die ik eigenlijk nodig had.

De straf die ik als adviseur van de rechter voorstelde was dat mijn moeder brieven aan mij zou gaan schrijven waarin ze erkenning gaf aan mijn gemis en waarin ze ook excuses aan zou bieden.

Later mocht ik als getuige optreden bij het uitvoeren van de straf. En wonderlijk hoe dat werkt, want je mag dan en een ruimte in het gerechtsgebouw een pak uitkiezen wat past bij de rol die je vervult. En ik koos een tuinmannen pak om aan te trekken.

Ik dacht, een tuinmannen-pak .... hoezo dat dan .... maar goed.

Kom ik erachter dat de straf ten uitvoer gebracht wordt in een prachtige weelderige tuin, met geurende roze klimrozen. Heel passend, want je moet weten dat tuinieren mijn moeders grote hobby was.
En ik ben in die tuin getuige van het uitvoeren van de straf. Mijn moeder moet aan mij brieven schrijven. En als ze daarmee bezig is blijkt dat de straf net even anders is dan gedacht, blijkbaar had de rechter er nog wat aan toegevoegd. Mijn moeder moest 100 jaar brieven schrijven. Aan mij.
roses 4297463 1920

En tijd is niks he, in trance. Alles kan. Dus mijn therapeut suggereert: "Ga maar verder in de tijd, je moeder is nu 50 jaar aan het schrijven". Hij vraagt: "Wat valt je op?".

Ik merk dat mijn moeder inderdaad nog aan het schrijven is. En ook dat past bij haar, want ze heeft jaren geschreven voor een krant, schrijven was haar passie. Alleen is ze nu niet aan het schrijven over dat wat ik gemist heb, ze schrijft nu over hoe ze het een volgende keer anders zou doen. Ze schrijft in een vorm van dat ze geleerd heeft en wat ze voornemens is te doen als ze de kans zou krijgen.

En mijn therapeut suggereert weer: "Spoel maar door, je moeder is nu 90 jaar aan het schrijven" en "Kijk maar wat er nu anders is". En ja, mijn moeder is nog steeds aan het schrijven. Hele lappen tekst.
En nu schrijft ze over hoe ze het anders gaat doen.

En weer de suggestie: "Spoel maar door, je moeder is na 100 jaar uitgeschreven" en "Wat gebeurt er?".

Mijn moeder pakt mij als 3 jarige bij de hand en neemt me mee om samen een ijsje te gaan eten.

Voor het eerst in al die 3 jaar of 8 jaar of hoe lang ik ook al bezig ben met mijn proces, voor het eerst lukt het mij om weer die 3-jarige te zijn. Me vrij te voelen als een kind en te genieten van het eten van een ijsje.

Te voelen dat ik iets losgelaten heb.

Hoe fijn is dat!

Tags: boosheid, loslaten, jeugdtrauma